Ik ben 51 jaar. Gepokt en gemazeld door het leven, zou je kunnen zeggen. Niet omdat ik alle wijsheid in pacht heb, maar omdat het leven me inmiddels behoorlijk wat lessen heeft voorgeschoteld.
Ik verloor mijn broer toen ik net 11 jaar oud was. Mijn vader overleed toen ik 20 was. Leeftijden waarop je eigenlijk nog volop bezig zou moeten zijn met ontdekken, dromen en de wereld verkennen. Het leven liet me al vroeg kennismaken met verlies.
Daarna volgde het leven zoals dat gaat. Ik werd verliefd, trouwde, kreeg kinderen en werd uiteindelijk ook geconfronteerd met een scheiding. Ik begon opnieuw, vond opnieuw de liefde en bouwde samen met mijn man aan een samengesteld gezin. Met vijf kinderen om ons heen, ieder met hun eigen karakter, verhaal en uitdagingen.
En ergens onderweg werd ik dochter, vriendin, collega, partner, moeder en nog zoveel meer.
Ik merk dat ik steeds vaker probeer mijn kinderen iets mee te geven van alles wat ik heb geleerd. Soms geef ik advies, deel ik ervaringen en verstel ik hoe ik bepaalde dingen heb ervaren. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik zelf nog steeds aan het leren ben. Want hoe oud je ook wordt, het leven blijft je verrassen. En soms moet je gewoon zelf weer even flink struikelen om iets nieuws te begrijpen.
Binnen de vrouwelijke levensfasen spreekt men over de Maagd, de Moeder en de Crone. En hoewel ik mezelf nog niet oud vind, voel ik steeds sterker dat ik aan het verschuiven ben. Van de Moeder die zorgt, beschermt en geeft, naar de Crone die begrijpt, reflecteert, loslaat en haar wijsheid doorgeeft.
Ik heb niet overal een antwoord op. Ik ben niet uitgeleerd. Maar ik heb inmiddels wel een rugzak vol ervaringen, verhalen, littekens en levenslessen.